Zemheri kışının ortasında, Ä°rfan cemiyeti içinde "GALCIMIK DEDE"den
lokma istemiÅŸler...
"Ey Erenler!..Müsaade edin, lokmayı getireyim"... DemiÅŸ, çıkıp gitmiÅŸ.
Sabah olmuÅŸ. Herkes Galcımık Dede"yi aramaya koyulmuÅŸlar. Her yerde bir metre kar var iken, Galcımık Dede"yi köyün yamacında bir yerde uyurken bulmuÅŸlar. Yattığı yerde de hiç kar yokmuÅŸve baÅŸucundada bir heybe geyik peyniri varmış...

Gözlerine inanamıyorlar, hayret ve ÅŸükranla köye dönüyorlar. O günden bu yana, onun torunlarından Hasan Dede"nin
aÄŸzından bir sürü Efsane ve bir çok mucizesiyle yöre halkının dilinde ve gönlünde dolaşıyor.

Ben Cebrail Dede; babam Hüseyin Dede"den, Amcam Maksut Dede"den ve Annem Hüsniye"den duyduÄŸuma göre; Hasan Dede rüyalarına girmiÅŸ ve yattığı mezarı kastederek;

"Beni bu dar yerden çıkarın, dolaÅŸamıyorum" demiÅŸ...
DuyduÄŸum bu söz benim özümde derin bir iz bıraktı. Bende Aile cemiyetimin kararıyla buraya dedemizin türbesini yapmayı vaadetmiÅŸtim ve yaptım!

Hasan Dede"mizin türbesinin yapımında maddi-manevi yardım eden Maksut Dede"nin oÄŸlu Hüseyin ErgiÅŸi Dede"ye TeÅŸekür Ederiz...