SOGUCAK"A ÖZLEM
Yanan tenimize okyanusları,
AÅŸmak çare sandık.
Altın kafeslerde çürür ömrümüz.
Adlarımız aynı tadlar değişmiş.

Ortadan açılmış kız saçı,
SoÄŸucak’ta yol
Horozları uykusundan eden
Kadın sesleri yok çeÅŸme baÅŸlarında

BelbükmüÅŸ hasretler,
Toprağa baka kalmış
Umutlar tükendi.
Yollar gözlenmez olmuÅŸ.
 
KavuÅŸmak lügatta yok
Aynı dağın parçası iken,
Bilinmez adreslere savrulduk

Aligölü yücelerden nafile,
Bekler bizi makamına.
Surkada iki aÄŸaç dilekler sunulsun,
Kalcımık dede ocağına yüz sürelim ister
Konye Mamon uçuruma salmış kendini.

Kimsesizliğe susamış
Intihar düÅŸünür.
Çocuk cıvıltıları yok
Okul Lal olmuÅŸ
Genç kızın heyecanı
Yüne vurulan “tokaçtı“
yankısı duyulmaz
Bayırlar bize düzdü
DüÅŸeni bilinmez
Hayallerini yoÄŸururdu çocuklar

Oyunları çamurdan
Göz alabildikçe
Tanırdı biri diğerini en uzaktan
Selamı eksiz olmaz.
Vigeçi““nole çeri““karapor“,
Bağı bostan iken, olmuş viran
Nurhak’a secde eden güneÅŸ.
Umutsuz Kovuklarda bizi arar

Işığına karanlık tünemiÅŸ
Sürüye kurt dadandı dağıldık
Altı kıta bin iklime

Nasıl da kolay terk ettik.
Oysa höllükler elenmiÅŸti.
çocuktuk toprağı sarılmıştı
Tenimize .

Boynumuza asılı
Hasretin ağırlığı kaldı geriye
Karda bir kuÅŸ üÅŸür
Kanadına sarılır
Soruyorum oyun mu bu
Yitirdik kendimizi kim oralı?

Cuma  DAÄž / Ä°stanbul