Lefter...
 
1996 kışı…Philedelphia'da bir akÅŸam vakti.

Rüzgâr önüne kattığı her ÅŸeyi savuruyor. AkÅŸamın alaca karanlığında kar lapa lapa yağıyor. Ä°nsanlar dışarıdaki kara, fırtınaya aldırmaksızın, birer ikiÅŸer bahçe kapısından içeri süzülüyorlar. Philedelphia Türk Kültür Merkezi'nde(A.B.D.) her zamankinden farklı bir hareketlilik vardı. Burası tek katlı mütevazi bir mekan. Ara sıra Philedelpia'daki Türkler burada toplanır hasret giderirler.

O gece, önemli bir konuÅŸmacı beklenmektedir.

Anadolu kokan bu mütevazi salona kısa süre içinde 30-40 kiÅŸi toplanır. Salonda samimi bir hava vardır. Dışarıda yaÄŸan karın güzelliÄŸi sokak lambalarının ışıklarında harelense de, içeride Anadolu'dan gül kokuları taşıyan bir bahar vardır.

Salonun camları içerinin sıcaklığından buÄŸulanmıştır. Beklenen misafir de biraz sonra gelir. Gelen meÅŸhur bir avukattır.

Sıra tanışma faslına gelince birkaç kiÅŸi hariç, salondakilerin neredeyse tamamının Giresun'lu olduÄŸu anlaşılır. Avukat Bekir Bey meraklanır; “Herkes Giresunlu mu burada?” Onun merakını dinleyiciler arasında oturan postacı Mehmet giderir. Bir bir anlatır Giresun'luların bilcümle Philedelphia hikâyesini:

“I.Dünya Savaşı'ndan sonra Rumlar bölgeyi apar topar terk ederler. Kaçarken pek çok ÅŸeyi geride bırakırlar. Her nasılsa, geride kalanlar arasında Lefter adında 5-6 yaÅŸlarında bir çocuk da vardır. YaÄŸlıdere Ä°lçesi'ne baÄŸlı Hisarcık Köyü'nde boynu bükük kalan Lefter'e, köydeki Sabahat Ana sahip çıkar. Kendi torunu gibi sever, baÄŸrına basar onu.

Lefter, annesi babası hayatta olduÄŸu halde yetim ve öksüzdür.

Derin uçurumun kenarındaki hoyrat rüzgarların savurduÄŸu bir kır çiçeÄŸi kadar yalnız hisseder kendini.

BaÄŸlarını bahçelerini bırakıp giden anne-babası kardeÅŸleri nerededir ÅŸimdi. Neden geri gelip kendisini de götürmezler…

Bu soruların cevabını bir ömür boyu bulamayacaktır Lefter.

Hisarcık Köyü'nde onun dışında her ÅŸey özgürdür. Sokakta oynayan çocuklar, gökyüzünde uçan kuÅŸlar, çöplükte rızkını arayan tavuklar bile Lefter'den daha özgürdür. Tabiatın bu güzel köÅŸesindeki köyde daha fazla kalamayacağını, her geçen gün biraz daha derinden hisseder Lefter.

Bazı geceler Sabahat Ana'ya hissettirmeden sessizce aÄŸlar yorganının altında. Anadolu'nun bu yaÅŸlı anası neden kendisine sahip çıkıyordu?

Neden evladı gibi seviyordu onu?

Köydeki arkadaÅŸları onu ne zaman dışlasalar bu kadın neden, “O benim evladım dokunmayın ona” deyip sarıp sarmalıyordu? Lefter düÅŸünür durur bunları.

Sabahat Ana'nın sükun içinde ezan dinleyiÅŸi, huzur içinde kıldığı namazlar çok etkiler Lefter'i. Sonraları bu duyguları savrulur gider.

İlkokulu Hisarcık'ta bitirir ama Lefter'in de takati biter.

“Sen Rum'sun, bizimle oynayamazsın” diyerek onu aralarına almaz arkadaÅŸları. Lefter'in tazecik yüreÄŸindeki sevgisi yer bulamaz köyde. Burada kalacak kadar kök salamaz topraÄŸa. Köyü çok sever ama yaÅŸlı bir anadan baÅŸka onu kimse kabullenmez.

Kimse, Lefter'in masum bir çocuk olduÄŸunu kabullenmek istemiyordu.

Lefter ne Hristiyanlığı öÄŸrenebilmiÅŸti, ne de köydeki insanların tutumları yüzünden Müslümanlığı sevebilmiÅŸti.

Ara sıra “Sabahat Ana! Neden herkes senin gibi deÄŸil” dermiÅŸ Lefter.

Bu arada Sabahat Ana iyice yaÅŸlanmıştır… Ona bir ÅŸey olursa köyde yapayalnız ne yapar Lefter. Bir gün Sabahat Ana'ya köyden ayrılacağını söyler.

Sabahat Ana çok üzülür, “Gitme kal oÄŸlum” dese de aslında o da gitmesini istermiÅŸ, çünkü boyu iyice serpilmiÅŸ Lefter'in, köyde her an kötü ÅŸeyler olabilirmiÅŸ.

Lefter eskisi gibi sessiz de kalmazmış hakaretlere, isyan edermiş haksızlıklara.

Lefter'in masum ve güleç yüzünün derinliklerindeki hüznü, son defa seyretmiÅŸ Sabahat Ana.

Anasının elini öper ve bir gün erkenden köyden ayrılır Lefter, suçunu hiç öÄŸrenemeden. Sabahat Ana harçlığını vermeden yola salmaz Lefter'i.

Gözden kayboluncaya kadar arkasından yaÅŸlı gözlerle bakar.

Lefter de çok sevdiÄŸi Hisarcık'ı son defa buÄŸulu gözlerle seyreder.

Önce Rusya'ya gider, sonra da Amerika'ya gelir ve Philedelphia yerleÅŸir. Burada büyük araziler alır ve kısa zamanda zengin olur.

Lefter ne Hisarcık Köyü'nü ne de Sabahat Ana'yı unutur.

Neden bütün analar Sabahat Ana gibi deÄŸildir? O yüreÄŸindeki sevgiyi nereden almıştır? Hisarcık Köyü'nün kırlarındaki çiçekler mi sunmuÅŸtur ona bu sevgiyi, diye düÅŸünür Lefter.

Yıllar sonra ziyarete gelir Sabahat Ana'yı. Köye yaklaÅŸtıkça heyecanı artar, ayakları titrer. Dizleri yamalı pantolonla, delik ayakkabılarla az mı koÅŸturmuÅŸtur bu tozlu yollarda. Sabahat Ana'ya elbiseler, hediyeler almıştır.

ÇocukluÄŸunda Sabahat Ana'nın verdiÄŸi o yamalı elbiselerden mi sinmiÅŸtir yüreÄŸine bu sevgi, yoksa yedirdiÄŸi yemeklerden mi bilinmez, nur yüzlü meleÄŸini çok özlemiÅŸtir. Ancak köye geldiÄŸinde öÄŸrenir acı haberi.

Sabahat Ana birkaç gün önce vefat etmiÅŸtir. Köylüler, mezarını gösterirler. Hafifçe bir toprak yığınının başında bir tahtanın üzerinde “Sabahat Çakır ruhuna Fatiha” yazısına mıhlanır çakır gözleri.

Lefter, Sabahat Ana'ya kavuÅŸamayışına çok üzülür. Oysa ne hayaller kurar köye gelirken, evini yeniden yaptıracak, tertemiz döÅŸeyecek, ahir ömründe onu bir güzel rahat ettirecektir ama olmamıştır. Beyaz mermerden bir anıt gibi yaptırır Sabahat Ana'nın mezarını. Sabahat Ana'nın temiz yüreÄŸine de bu yakışır. Köyden ayrılmadan önce bütün köylüleri toplar Sabahat Ana'nın mezarının başına. Ä°yiliklerini anlatır uzun uzun.

“Amerika'dan Sabahat Ana için geldim ama yetiÅŸemedim. Ben onun köylülerine onun hatırına bir iyilikte bulunmak istiyorum. Åžu benim kartım, burada adresim ve telefonlarım var. EÄŸer bir gün gelmek isterseniz size iÅŸ bulurum, sahip çıkarım” der. Köyülerle tek tek vedalaşır ve arabasına binip ayrılır Hisarcık'tan. Aradan iki yıl geçtikten sonra köyden iki kiÅŸi, 'bir gidelim bakalım Lefter'in dedikleri doÄŸru mu' diyerek buraya gelirler.

Lefter ilk gelen köylülerimizi görünce çok mutlu olur.

Onlara iÅŸ bulur, arazi alır, baÄŸ bahçe sahibi yapar onları.

Sonra o iki kiÅŸi haber salar köylülere birer ikiÅŸer dökülür köylülerimiz buralara. Bugün sadece Philedelphia'da 2500 kiÅŸiden fazladır Giresunlular.

Ä°ÅŸte böyledir buradaki bilimum Giresunlu'nun hikayesi.”

KonuÅŸmaya gelen Bekir Bey dinlediklerinden öylesine etkilenir ki “Sizler bu gece bana çok ÅŸey öÄŸrettiniz” der.

Sohbet samimimi bir havada sürmektedir. Postacı Mehmet yine söze karışır, “Bekir Bey kardeÅŸim, bizler buralara gelmiÅŸiz, araziler baÄŸlar bahçeler edinmiÅŸ, çok para kazanmışız ama çocuklarımızı kaybetmiÅŸiz.

ALÄ° EKBER ÖZKAN

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Ä°sim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Okudum ve kabul ediyorum Kullanım şartları.

Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız

Yorum Ekle