KuÅŸlar geldi. Önce sesleri, ardından kendileri geldi. DaÄŸların herhangi bir yerindeki kış kampımızda bu sabah kuÅŸ sesleriyle uyandım. DaÄŸ da kuÅŸ sesleriyle uyandı. DaÄŸlar ve biz daÄŸlıların hepsi kuÅŸ sesiyle uyanmıştık. Oysa kuÅŸlar sonbaharda gitmiÅŸti. Bizleri bu daÄŸların kuytuluk yerlerinde kar, yaÄŸmur altında bırakıp gitmiÅŸlerdi. Bizi buralarda terk ederek daha sıcak, bahar günlerinin yaÅŸandığı güney sahillerine gitmiÅŸlerdi.

Baharda geri dönüp gelmek üzere gitmiÅŸlerdi. Bizi kar, kış altında bıraktıkları yere bahar aylarında döneceklerdi. Bunu biliyordum. Ama hangi ay ve günlerde geleceklerini bilmiyordum. Kendi kendime bu gün öterek beni

uyandırıyorlarsa demek geri dönmüÅŸlerdir dedim. Geri dönüÅŸleri baharın geliÅŸinin müjdesiydi.

Seslerini duyar duymaz mangadan dışarıya fırladım. Henüz yapraklar açılmamış da olsa aÄŸaçtan aÄŸaca atlayarak uçuyorlardı. Bahar oyunu oynuyorlardı. Baharla oyun oynuyorlardı. Gökyüzünün mavisine kanat çırpıp duruyorlardı. Bir ara bir tanesi durmadan sağımdan, solumdan uçuÅŸarak gidip geldi. Beni kıskandırmak mı istiyor diye düÅŸünmeden edemedim. Ama o istediÄŸi kadar kıskandırmaya çalışsın. Bahar sadece onlara deÄŸil, bize de gelmiÅŸti.

Bahar doÄŸadaki her ÅŸey içindi. DaÄŸlar ve daÄŸlar içindeki her ÅŸey içindi. Zaten doÄŸadaki her ÅŸey kendi içinde baharını yaşıyordu. Baharın geliÅŸi yeniden ateÅŸ yakmaya baÅŸlayacağımız günler demekti. Sonbahar, kar ve kış günleriyle birlikte ateÅŸimiz de ormanların kuytuluklarında uykuya yatmıştı çünkü. Yeniden büyük ateÅŸler yakıp halaya duracağımız günler demekti bahar.

Birkaç gün içinde gerillalar daÄŸlarına, zirvelerine doÄŸru tırmanmaya baÅŸlayacaklardı. Ben de peÅŸleri sıra gittikleri her daÄŸa ulaÅŸmaya çalışacaktım. Geçtikleri her boÄŸazdan geçmeye çalışacaktım. Ä°ndikleri her vadiye inecektim. Suyunu içtikleri her dereden ve çeÅŸmeden ben de içecektim. Geçtikleri patikalardan, daÄŸ yollarından ben de onlarla birlikte geçecektim.

DaÄŸlardaki daÄŸlıların yolu yeniden açılmış olacak baharla birlikte.

Günün ilk saatlerini kuÅŸları izleyip cıvıltılardan mest oluncaya dek dinleyerek geçirdim. Onlar kendi dillerinde türkülerini söylüyordu. Ben de kendi dilimde bir melodiyi mırıldanmaya baÅŸladım. Onların türkülerini bitirecekleri yoktu. Türküleri gün boyu sürecekti. Ve belki de daha güneÅŸ ve yaÄŸmurla dansa duracaklardı. O yüzden onları kendi hallerinde bırakarak çadıra girip sabahın ilk çayını içtim. Çaydan sonra her günkü gibi çadırımızın alt tarafından akıp giden derede elimi yüzümü yıkamak için indim. Bunu her gün bir tören havasında yapıyorum. Kar, kış, buzlu günlerde bile bundan vazgeçmedim. Çünkü günde üç beÅŸ adım da olsa yürümeden edemezdim.

Hayat bir yoldu. Bizler de bu yolun yolcuları. Yollar yolcusuz, yolcusuz yollar olmuyor. Biz de o yolun yolcusu olduÄŸumuza göre yürümeden edemezdim. Tıpkı daÄŸ baÅŸlarında dağın çocuklarıyla çıktığım yolculuk gibi bir ÅŸeydi bu birkaç adımlık yürüyüÅŸ.

Yol bizim hayatımızın en büyük ve güzel parçalarından biriydi. Onsuz olamazdı. O yüzden her sabah dere başına inip çıkıyordum. Bu bahara kadarki yolumdu. Bundan sonrası ise dağın çocuklarıyla zirvelere tırmanmak olacak. Ama henüz deÄŸil. O günü bahara, yeni gelen kuÅŸlara ayırdım. Hiçbir yere gitmedim. Gün boyu oturup onları dinledim.

Günü kuÅŸ seslerini dinleyerek geçirmiÅŸtim. Geceyi ise su sesini dinleyerek geçirdim. Gün kuÅŸ sesleri, geceyi su sesi doldurmuÅŸtu. Bu sesler hayatımıza doluyordu. Sadece kulaklarımıza deÄŸil. Çünkü hayatımızın seslerinden çok farklı sesler deÄŸildi.

Hayatımızın bu günlerini kuÅŸ sesleri, gecelerini ise su sesi dolduruyor. DaÄŸlarda baharı her ÅŸeyiyle yaÅŸamaya baÅŸladık. Ama kimimiz buruk, kimimiz hüzünlü, kimimiz özlem dolu, kimimiz hasret doluyuz. Çünkü hiçbirimiz iki baharı üst üste aynı yaÅŸamadık. Ä°ki baharı üst üste aynı arkadaÅŸlarımızla yaÅŸamadık. YaÅŸayamadık. Üzen, acıtan, kanatan, hüzne büründüren budur. Bir dahaki bahara kadar kim bilir bu sefer nerede ve kimlerle olacağız. Hangi arkadaÅŸlarımızla olacağız ve hangi arkadaÅŸlarımız olmayacak. Ä°ÅŸte hayatla aramızdaki mesele buradan baÅŸlar. O kendi yasalarını iÅŸletiyor, biz de kendi yasalarımızı iÅŸletmek istiyoruz. Hayatla yasalarımız birbirine uymuyor. Çünkü o hep bizden bir adım önde olur. Bundan dolayı da onun dediÄŸi olur. Çünkü gerillada her yeni bahara çoÄŸunlukla yeni yüzler ve yeni arkadaÅŸlarla girilir. Bir bahar bile olsa bu daÄŸ baÅŸlarında birlikte geçirdiÄŸin arkadaÅŸları unutamazsın. Çünkü her birinden bir ÅŸey kalır sende. Kimisinden bir gülüÅŸ, kimisinden bir bakış, kimisinden bir damla gözyaşı, kimisinden de kocaman bir özlem kalır sende. Her birinde bir iz hayatının o baharına kazınır.

Günü ve geceyi bu düÅŸüncelerle geçirdikten sonra ertesi gün kampımızın biraz üst tarafındaki tepeye tırmanarak dünyaya, dünyamıza oradan bakmak istedim. Uzaklarda, çok uzaklarda henüz erimemiÅŸ, güneÅŸin hükmüyle tanışmamış karlar görünüyordu. Hüzünlü gibi görünüyorlardı sanki. En azından bana öyle geldi gibi. Çünkü artık hiçbir ÅŸey onları güneÅŸ ışınlarıyla eriyip su olmalarından kurtaramazdı. Onlar dolan kendi ömürlerine, biz de bundan sonraki ömrümüze yanıp duruyoruz.

Çıktım. O tepeden yeÅŸermekte olan vadilerin içinden sağır edercesine gelen su ve kuÅŸ seslerini dinledim yeniden. ÖÄŸle saatlerine kadar oturup alt taraftaki uçurumları izledim. Uçurumların dibinde ise ölüm görünüyordu. Ölüm dışında hiçbir ÅŸey görünmüyordu dibinde. Ä°ÅŸte o an yüreÄŸimde oluÅŸan uçurumlar geldi aklıma. YüreÄŸimde oluÅŸan uçurumlar o sarp kayalıkların dibindeki uçurumlardan daha derin ve sarptı. Ama yinede onları hayata dönüÅŸtürüyordum. Çünkü bu dünyaya daha birkaç sözüm vardı. Bu dünyanın orta yerine düÅŸmesi gereken birkaç sözümüz vardı. Söylenmesi gereken birkaç sözümüz vardı. O yüzden yüreÄŸimin uçurumlarını hayata akıtıyordum.

KuÅŸ sesi, su sesi ve yüreÄŸimin uçurumlarından seslerin hepsine bu sefer birden kulak verdim. Bir de ateÅŸ sesi olsaydı. Bir o eksik kalmıştı. Çünkü seslerin tamamlayıcısı oydu.

Üçü hayatı anlatıyordu.

Biri de ölümü.

Aslında her ikisi arasında çok ciddi bir fark da yoktu. Çünkü ölüm ve hayat bazen uyumsuz, bazen de kıskanç iki kardeÅŸ gibidir. Birinin olduÄŸu yerde diÄŸeri olamaz. Aslında iki deli gibidir de diyebilir insan. Çünkü iki deliyi bir araya getirmek çok zor. Bir araya geldikleri anda kavga baÅŸlar. Kavganın nedeni ise birinin kendini diÄŸerinden daha fazla akıllı sanmasıdır. Her ikisi de birbirinden daha fazla akıllı olduklarını düÅŸündüÄŸü için kavga çıkar.

Ölüm ve hayat da biraz buna benzer. Biri diÄŸerinden daha akıllı ve gerekli olduÄŸunu düÅŸündüÄŸü için bir araya gelemezler. Ama gerçekte ise hiçbirinin diÄŸerinden farkı yok. Çünkü her ikisi de birbirinden beter ve çekilmezdir.

OturduÄŸum tepede ben de delice sayılabilecek bunları sayıklarken gökyüzünde yeni bir ÅŸeyler fark ettim. Evet yanılmıyordum. Gelen turnalardı. Yani baharın asıl müjdeleyicileri çıkıp gelmiÅŸlerdi. Gökyüzünün mavisine kanat çırpıyorlardı. Sessiz, sedasız bir ÅŸekilde gökyüzünde doyumsuz görsel manzara bırakarak uçuyorlardı. Uzaklardan geldikleri belliydi. Ve daha uzaÄŸa da gidecekleri belliydi. Çünkü güneyden baharı peÅŸlerine takmış bize doÄŸru geliyorlardı. Bize getirdikleri bahara kanat çırpıyorlardı. Baharı daha uzaklara da götüreceklerdi. Baharı insanlara taşıma görevi onlara verilmiÅŸti sanki.

Uzaktaki sevdiklerimizin selamlarını bize getirmiÅŸlerdi. Bir de kokularını. Bizden de onlara götüreceklerdi belki de.

Baharı sırtlayıp gelmiÅŸlerdi. Bizim yanımızda da durmayacaklardı. Geçip daha uzaÄŸa gideceklerdi. Çünkü onlar yüreÄŸimizin kışı ve baharını simgeliyorlardı. Sonbahar aylarında yukarıdan akarken kışı, kışın son günlerinde akarken baharı taşıyorlardı. Her ikisini de yüreÄŸimize yazıyorlardı.

YüreÄŸim bu günlerde kuÅŸ, bahar, turna ve su sesiyle dolup taşıyor.

Ama hala bir yanım eksik. Çünkü çok istememe raÄŸmen bu günlerde birlikte olmak istediÄŸim arkadaÅŸlarım yanımda yok. Onları aratmayacak arkadaÅŸlarım var. Ama herkesin yeri ayrıdır insanın yüreÄŸinde.

Her ÅŸeye raÄŸmen hayat akıyor, kuÅŸlar ötüyor, turnalar gökyüzünde takım takım uçuyor, sular çaÄŸlayarak akıyor. Ben de tüm sevdiklerim adına hepsinin orta yerine akıp duruyorum...

Ve bu güzel bahar günlerini yaşıyorum...

Ama aÄŸlayarak. Sızlayarak. Geceleri uykusuzluk çekerek. Fakat yine de seviyorum bu hayatı. Çünkü bu hayatta 'RojbaÅŸ Heval' diyen arkadaÅŸlarım var.

Seyit EVRAN - Gündem online

Alıntı: Nurhakdagi.Net

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Ä°sim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Okudum ve kabul ediyorum Kullanım şartları.

Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız

Yorum Ekle