Ä°çimizdeki çocuk mu bu kadar çok ÅŸeyi isteyen?
Ä°çimdeki çocuk beni her defasında yoruyor, ya ben yoruluyorum, ya karşımdakiler ya da içimdeki büyümeyen çocuk. Evet ya, çocukluÄŸunu yaÅŸamayan içimde kalan, büyümeye pek taraftar olmayan ufacık bir çocuk var. ÇocukluÄŸunu yaÅŸamak istiyor, insani bir duygu. Bu duyguyu tanırım, ta çocukluÄŸumdan beri, hiç bana yabancı gelmedi. Gelmez ki, zira benim bir parçamdır.

 Büyümeyen yanım. Bazen usulca ortamını bulup başını çıkardığı zaman, kimselere görünmeden elimi uzatır korka, korka ÅŸevkatla, sevgiyle, birazda gerçek yaÅŸamda göstermediÄŸim kadar tolerans tanıyarak onun başını okÅŸuyorum.


_“Küçük Kızım, haydi ÅŸimdi ağız dolusu gül ve yapmak istediÄŸin tüm yaramazlıkları tüm coÅŸkunla yap, sana engel yok“ diyorum.
Seviniyor bu deyiÅŸime, gözleri muzip ışıltılarla doluyor ve bahar gülüÅŸlü çocuklar gibi o da içten tatlı tatlı gülüyor.
Gülmek hele içten, ta yürekten gülmek, kaygısızca kâhkâha atmak ne güzeldir. Hele çocuk gülüÅŸlerine hiç dayanamam, çocuk kahkahalarını iÅŸittiÄŸimde gözlerim her defasından Dersimdeki köyümüzün harmanlığına gidiyor. Harmanlık evimizin arka tarafında kalıyordu. Sanki bizim oyun alanımızdı, hiç oyuncağımız olmadı ve biz doÄŸal, taÅŸlarla, sopalardan edindiÄŸimiz oyuncaklarla oynadık.
Bilmiyorum hangimiz ne kadar çocukluÄŸumuzu yaÅŸadık? Bazen zaman tünelinde geriye dönmeyi ne kadar çok istiyorum. Ä°yi olurdu, ancak ne zaman tünelleri var, ne de çocuksu düÅŸlerimiz, ne de uÄŸruna her ÅŸeyi geride birakıp gittiÄŸimiz ütopyalarımız kaldı, geriye biz „tek „ve yanlızlıklara tutunarak kaldık.


Bugün birden çocukluÄŸuma dönme isteÄŸim depreÅŸti! Belki çocuk olamam ancak çocuksu duyguları iyi tanırım, hiç yanımda uzaklaÅŸtırmadım. Ya da uzaklaÅŸmadı, çok inatçı bir çocuksu yanım ya da içimdeki büyümeyen çocuk çok inatçı olmalı.
„_YüreÄŸimin derinliklerinden zaman zaman duygularımı yönlendiren içimdeki çocuÄŸa karşı çok ÅŸey borçlu olduÄŸum kadar ona karşı vefa borcumda olmalı“ diyorum.
Bugün güneÅŸli bir gün, güneÅŸin doÄŸuÅŸunu hep severim, batışını da hiç sevmem, bana dokunur. Tıpkı sonbaharın geliÅŸi ve yaprakların dökülmesi gibi, yüreÄŸimi bir hüzün kaplar. GüneÅŸin doÄŸuÅŸuna da bıkmadan saatlerce baktığımı hatırlıyorum, üstelik hâlâ karanlıklardan korkan yanım var, belki bir aralar unutulur gibi oldu. Ancak o da ortamını içimdeki büyümeyen çocuk gibi bulunca ortaya çıktı tekrar.
Evet bugün tüm toleranslı yanım hakim ve içimdeki çocuk her zamanki gibi ortamını yine yakaladı. Başını usulca çıkardı sığındığı yerden. Elim kendiliÄŸinden yüreÄŸime gitti, usulca; _“Çocuk yüreklim, büyümeyen yanım, haydi hele biraz yaramazlık yap, sana bak karışmıyorum, ağız dolusu gül hele, sana doya doya bakmak istiyorum“ dedim.

Toleranslı olmak ne güzel bir duygu, sımsıcacık bir duygu seli kaplıyor yüreÄŸimi, gözlerim hafif nemleniyorsa da, yok nafile bugün kafamdaki karakollara yer yok, toleranslı günümdür, tadına gerçekten de doyum olmuyor. Ä°yi de neden bunu sürekli yapmıyorum ki, engel mi var? Çok galiba, öncelikle kafalarda oluÅŸan karakollar olmalı, silip atmak zor ve çetin bir savaÅŸ gerektirir.
„_Toleranslı Günüm“ Diyorum, ancak yinede bunu korkarak kimselere görünmeden yapıyorum, sanki suçmuÅŸ gibi. Ä°yi de neden? Bunu yeterlice sorgulamaktan kaçınıyorum hâlâ. Zira biz çocukluÄŸunu yaÅŸamayanları ancak bizim gibi, bize benzeyenler anlar, yine de onlarında kafalarında da oluÅŸan karakollar bunu görmelerini engeliyor, bu da bizim gerçekliÄŸimiz.
Özellikle biz çocukluÄŸunu yaÅŸamayanların ruh hali benzer, içimizde büyümeyen bir çocukluk kalmış, nerede ortamını bulursa başını hafifçe çıkarır, çocukluÄŸunu yaÅŸamak için haylazlıklar yapar.
YaÅŸam kimileri için oldukça sonuna kadar açık, bol ÅŸanslarla dolu olurken, nedense bazılarına karşı, ya da toplumun büyük kesimine karşı bu konuda çok cimri. AdaletsizliÄŸi sorgularken bu yanımız hep sınıfta kalıyor, ya da sorgulamaya yeterince gücümüz yok, ya da hâlâ kafalarımızdaki „büyüdük“ kopleksi ve kafalarımızın içini dolduran bin bir düÅŸünce izin vermiyor. Sanki asık suratlı olmamızı emrediyorlar. Büyük olmanın tek somut örneÄŸi bu olmuÅŸ gibi. Ne zaman kafalarımızdaki bu kurulu karakolları yıkacağız? Bu karakollar kafamıza nasıl, ne zaman, nerede oluÅŸtu? Bu karakolları biz mi ya da bizi saran çevre mi oluÅŸturdu? Bunu ne kadar yüreklice sorguluyoruz? Sanmam hâlâ yeterince cesaret yok.
Hep düÅŸünürdüm, hani umutları tükettiÄŸim zamanlarda, ben ya da bazılarımız, yani biz siyaset yapmasını bilemedik, idealistçe ütüpyaları için baÅŸ koyanlardık, politikacı olamadık, politikanın kirlikliklerinide öÄŸrenemedik, pisliÄŸine de galiba bulaÅŸmadık, saf kaldık, yani biz devrimciydik.

Belki de hâlâ içimizde büyümeyen çocuksu yanımızda buna borçlu.

Erdemsizlerin, maskeli ÅŸarlatanların kendini pazarlamadığı çocuksu yüreklerin çoÄŸalacağı günler diliyorum...

Elif ORHAN

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

Kaynak: Nurhakdagi.Net

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Ä°sim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Okudum ve kabul ediyorum Kullanım şartları.

Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız

Yorum Ekle