Halk için, halkın yararı için konuÅŸmak/yazmak, yorumda/öneride bulunmak; eli kalem tutan, dili söz eden, beyni düÅŸünce üreten her bireyin, her kurumun en doÄŸal hakkıdır. Ama ‘halk adına’ konuÅŸmak, ne herkesin haddi, ne de hakkıdır. Bu iÅŸlevin belli bir yöntemi, belli bir yolu, belli bir kıstası vardır. Sözlüklerde ‘halk’ın tanımı ÅŸöyledir:
“Aynı ülkede yaÅŸayan, aynı uyrukta olan insan topluluÄŸu.” Sözlükler, bu tanımlamayı sürdürüyor:

“Aynı soydan gelen, aynı ülkelerin uyruÄŸu olarak yaÅŸayan insan topluluÄŸu.”
Bitmedi:
“Bir ülke içersinde yaÅŸayan deÄŸiÅŸik soylardan insan topluluklarının her biri.”
Dahası var:
“Belli bir bölgede ya da çevrede yaÅŸayanların tümü.”
Yine sözlüÄŸün tanımlamasıdır:
“Aydınların dışında kalan topluluk…”
Bu yüzden olsa gerektir ki belli bir oruna oturmuÅŸ; akademik kazanımlar elde etmiÅŸ; halkın diliyle söyleyen/yazan bilim adamları, yazarlar, düÅŸünürler, sanatçılar için “tam da bir halk adamı” tanımını yaparız.
Sözlüklerin tanımını baz alıp yürürsek; görürüz ki bir ülke içinde sadece ‘tek halk’ deÄŸil, deÄŸiÅŸik kökenden gelen ‘halklar’ın olduÄŸunu da görürüz.
Sözlüklerimiz böyle yazmasına karşın, bizler uzun yıllar, ‘halklar’ sözcüÄŸünü korkumuzdan aÄŸzımıza alamadık. Benim gibi birkaç korkusuzun başına da sırf bu yüzden gelmedik iÅŸ kalmadı.
“Halklar” sözcüÄŸünü kullanmaya kalktığımızda yumruÄŸu sadece ‘egemen güç’ten yemekle kalmadık; en yakınımızda bulunanlar bile vebalıymışız gibi bizlerden uzaklaÅŸmaya baÅŸladılar. Gel de Pir Sultan’ı anımsama ÅŸimdi:
“Åžu ellerin taşı kâr etmez bana/ Dostun bir tek gülü yaralar beni…”
Ä°ÅŸte bu halkların kendilerine özgü geleneÄŸi/göreneÄŸi vardır; folkloru, inancı vardır; kültürü, dili vardır; türküsü, sazı vardır.
Bu deÄŸerlerin yaÅŸam bulması, yitip gitmemesi için halkların içinden eli kalem tutan, geleceÄŸi görebilen, inançlı, birikimli insanlar bir araya gelip çaÄŸa yakışan ışıklı kurumlar oluÅŸturmuÅŸlardır. Buna biz “örgütsel yapı” diyoruz. Bu örgütsel yapı içinde öbeklenenler, içinden geldikleri toplumun vekâletini taşırlar üstlerinde. Bu kurumların başında “Meclis” gelmektedir. Milletvekilleri, ‘milletin adına’ konuÅŸtuklarını söyleyip durur. Partiler, sendikalar, dernekler, vakıflar ‘örgütsel kurumlar’dır; ‘seçim’le oluÅŸur; belli tüzükleri, izlenceleri vardır; temsilcileri oldukları toplum adına, sadece bunların sözcüleri konuÅŸabilir. Yoksa hiç kimse, örgütsel bir yapı içinde deÄŸilse, hangi orunda olursa olsun, içinden geldiÄŸi toplum adına, babasının ölümünde ağıt yakar gibi, oÄŸlunun ya da kızının düÄŸününde zılgıt çalar gibi o denli rahat konuÅŸamaz; böylesi bir eyleme giriÅŸmek, ne o kiÅŸinin hakkı, ne de haddidir.
Aleviler, örgütlü bir toplumdur artık. “Söz, yetki, karar” örgütündür. Evet hiç kimse, hangi ocaÄŸa baÄŸlı olursa olsun; ister ‘dede’, ister milletvekili, ister sanatçı, yazar, düÅŸünür olsun; Alevi toplumu adına konuÅŸmaya, birileriyle pazarlık etmeye yetkili kılınmamıştır. Ä°nsanlar, kiÅŸisel olarak görüÅŸlerini dille, ya da yazıyla ortaya koyabilirler; ancak ‘temsil gücü’ varmış gibi bir görünüm sergileyemezler. Gönüllerinde aslan besleyenler, girerler örgütlere, görev yüklenirler; yani toplumun vekâletini üstlenirler; o zaman iÅŸte gönüllerindeki aslanın kükremesini saÄŸlayabilirler.
Bütün bunları, milletvekilliÄŸi de yapmış olan sazın dili Arif SaÄŸ ile büyük deneyim sahibi, eski Birlik Partisi Genel BaÅŸkanı ve eski bir milletvekili olan Sayın Mustafa Timisi çok iyi bilirler.
Günümüzde kiÅŸi, Hz. Ali de olsa, tek başına sorunları çözemez artık.
Hz. Ali de yaÅŸasaydı bugün böyle düÅŸünürdü gibi geliyor bana.
“Alevi açılımları” iflas etmiÅŸtir.
Bu iÅŸ, birilerine yemek vermekle, birileri tarafından ÅŸiÅŸirilmiÅŸ bir balon gibi sürekli ‘açılım’ demekle yürümüyor pek
Hani bir daha anımsatmak, fena olmayacak hiç de…
Fehmi SALIK
(LALO)

Kaynak: Nurhakdagi.Net

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Ä°sim

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Okudum ve kabul ediyorum Kullanım şartları.

Lütfen görüntülenen karakterleri yazınız

Yorum Ekle