|
 YaÅŸadığımız Fransa’da bireycilik, bencillik öyle geliÅŸiyor ki Türkiye’liler arasında bugün insanlar eskisinden daha fazla birbirlerine ihtiyaç duyuyorlar ve bugün görebildiÄŸim insanların birbirlerini sahiplenme arzusu içindeler.
Özellikle Fransa’da yaÅŸayan göçmen iÅŸçiler birinci, ikinci kuÅŸak ile üçüncü kuÅŸak arasındaki kopukluÄŸu gidermek için özellikle ikinci kuÅŸak üçüncü kuÅŸağı kaybetmemek için yeniden sosyal aktivitelere yönelmektedir.
GeçmiÅŸte derneklere karşı olanlar bugün bölgelerde dernekler yoktur diye kendilerini sorgular hale gelmiÅŸlerdir ve bunun arayışı içersine girmiÅŸlerdir.
GeçmiÅŸte sudan bahanelerle iliÅŸkilerin tahrip olduÄŸu, kırgınlıkların, küskünlüklerin yaÅŸamımızda önemli sorunlar haline geldiÄŸini görüyoruz. Bu durum kiÅŸinin kendisine yabancılaÅŸtığını bugün bunun farkında olduÄŸunu görüyoruz.
Çünkü; yıllardır birey kendisine yabancılaÅŸtı. Kültürüne, geleneklerine yabancılaÅŸtı yani deyim yerinde ise kendi yaÅŸam tarzına yabancılaÅŸtı.
Burjuva kültürüne özenerek onlar gibi yaÅŸamak isteyenler bugün kiÅŸiliklerinden, deÄŸer yargılarından çok ÅŸey kaybettiklerini anlamaya baÅŸladılar. Burjuva kültürü yani bizim olmayan kültür, bencillik, bireycilik kendinden baÅŸkasını düÅŸünmeyen bir düÅŸünce tarzı bir anlayış, bir yaÅŸam biçimi, birbirine destek veren deÄŸil, birbirleriyle rekabet içinde olan bir anlayış dostluklar arkadaÅŸlıklar, aramızdaki iliÅŸkilerde bu anlayışa göre ÅŸekilleniyor.
BireyciliÄŸin, bencilliÄŸin hakim olduÄŸu bireyde deyim yerinde ise bir fındık kabuÄŸunu doldurmayacak nedenlerden dolayı kırgınlıklar, küskünlükler yaÅŸanmaktadır. Dolayısıyla bugün Fransa’da gurbet içerisinde gurbetlikler yaÅŸanmaktadır.
Bu rekabet sonucu ülkemizden ayrı yaÅŸamak yetmiyormuÅŸ gibi komÅŸularımızla iliÅŸkilerimiz kopmuÅŸ durumdadır. Buda çocuklarımıza direk olmasada dolaylı olarak yansımaktadır. Bir araya gelmeyincede doÄŸal olarak kendimize yabancılaÅŸmak zorunda kalıyoruz.
Kapitalist bir kültürde bencillik hakim olabilir, ancak bencillik bizim kültürümüzde birlik, beraberlik, dayanışma, paylaÅŸma ve paylaşım vardır. Özellikle emekçi halkın en büyük gücü, birlikteliÄŸi, kültürü deÄŸerleridir.
Kendi kimliÄŸimize, kendi deÄŸerlerimize, kendi kültürümüze sahip çıkmalıyız. Kendimizle yabancılaÅŸmayalım. Birinci ve ikinci kuÅŸak bunun farkına varmış bulunmaktadır. Geçte olsa bunu görmeleri ve anlamaları yarınlar için önem arzetmektedir.
GeçmiÅŸte devrimci derneklere çocuklarını göndermeyenler bugün bir arayış içine girmiÅŸlerdir. Çözüm noktasında hala bazı yanlışlıklar olsada bugün dernek arayışlarına girmeleri önemlidir. Kendi deÄŸerlerine sahip çıkmak olumlu bir geliÅŸmedir.
Burada devrimci yapılara önemli görevler düÅŸmektedir. Olaylara daha geniÅŸ bakmak zorundayız. Yakınımızda var olan kurumlarda çalışmalıyız, küçümsememeliyiz. Ä°nançsal bazda kurulan dernekler yarın birer nefes borusu haline gelebilir. Önemli olan sorunlara yakalşırken devrimci bir mantıkla yaklaÅŸmak.
Bugün tersinide görebiliyoruz. Bölgelerde bazı devrimci yapı taraftarları bu tip derneklerde çalışma yaparken faydacı bir mantıkla olaylara yaklaÅŸmaktadırlar. Bu tip derneklerde çalışırken faydacı bir mantıkla yaklaÅŸtıkları için kitlelerin gerisine düÅŸmektedirler. Onların gerici yanlarıyla uzlaÅŸmaktadırlar. Bu tavırda devrimci güçlerin güçlenmesine engel teÅŸkil etmektedir. O zaman yapılması gereken kitlelerin geri duygularına göre deÄŸil devrimci bir anlayışla yakalÅŸmalıyız.
Unutmamak lazım herÅŸey zıtların birliÄŸinden ibarettir. Burjuva kültürüne karşı kendi halk kültürümüze sarılmalıyız. Tarih boyunca kültürel çalışmalar devam etmiÅŸtir. Kültürü elinden alınmış bir toplum yok olmaya mahkumdur. Onun içindirki bütün toplumlar yani halk katmanları kendi içersindeki farklılıkları bir tarafa bırakarak ortak yanlarımızı öne çıkararak burjuvazinin yoz, gerici kültürüne karşı devrimci halk kültürüne sarılmalıyız. Aksi takdirde yarın çok geç olabilir.
Barış AYDIN Paris
 |
Bu yorumun beslemesine abone olun
