|
 CoÅŸkular ve sevinçler, heyecanlar ve umutlar ve bütün satır aralarına gizlenmiÅŸ ihtilal oyunları, azdırılan ateÅŸin kızgınlığında aydınlanır.
Kol kola girilir fabrika önlerinde, omuz başına bir inançlı omuz yaslanır; yollar çatlar ayak seslerinden, partizan gülü açar, dünya aydınlanır.
Toprak, kızıla doÄŸru döner bozkırlarda. Ekinler, kurtarılmış hasat günlerinin bereketiyle bütün bir ömrü sorgular. Çar’lar saltanatı, modern zamanın en üst boyuttaki parti kurumunun o akıllara durgunluk veren örgütleniÅŸi ile yerle bir edilir.
Ağır ağır, yavaÅŸ yavaÅŸ, ilmek ilmek dokunur Partizan kilimleri. Ölünür, yenilenir, umut aÅŸağılara çekilir, küçülür ateÅŸin boyu bir küçük köz kalır bir avuçta.
O köz, o elde yanar içten, el yanar. Savrulur kupkuru daÄŸlara. AteÅŸ! Daha çok ateÅŸ! Diye boyun damarları patlarcasına bağıran bir ülkenin ortasına düÅŸer. Bir ülke yanar. Bir halkın kucağından büyür, elden ele beslenir ateÅŸ.
Bütün silahların ucu göÄŸsümüze döner. Sırtımızda tank paletlerinin derin izleri kalır. Onur, soluksuz hücrelerin demir parmaklıklarını eritir. Mart gecesi kuÅŸları Metris’ten uçar bir gece, özgürleÅŸir. AteÅŸ, kanla beslenir.
Yeraltının sonsuz güzelliklerinden hücre hücre Partizan günlerinin aÅŸkı yaÅŸanır. Proletaryanın bakışlarında özgür geleceÄŸin ışıklı yolu ÅŸifrelidir. AÅŸk, doludizgin isyanlardır. Ä°syan, ateÅŸidir.
Ä°klimler iklimlere düÅŸer, günler günlere. Dünkünden daha cesur bir tavırla meydanlara taÅŸar Partizan. YürüyüÅŸlerin önünde gerillaya selama durur. Ä°ÅŸgallerin içinde bütün “bir”leri ikiye böler. Üç bela’nın üstüne üstüne elde ateÅŸ, elde namlusu kinli bir silahla yürür.
Yüzyıllık ağır uykunun yükünü atar sırtından toprak kokulu eller. Gözlerin, partizanın büyülü gözlerine döner. Elini, eline deÄŸer; can kırığı bakışlardaki müjdeleri sever. Öper ateÅŸi yanan dudaklarında aÅŸkın güzelliÄŸini bulur. Ardında bütün gönençli daÄŸlar, kentlere doÄŸru bir koÅŸu baÅŸlar.
Zincirler kırılır. Sınırlar aşılır. Partizan ateÅŸi kentlere de düÅŸer.
Bir gerilla güler kentin kapısında, bir halk güler, bir ülke...
Bir devrim güler...
Sen Partizansın, sen öncüsün, güçlerini birleÅŸtir, ateÅŸini körükle, körükle ki ayaklansın kent bıkkınları. Bir aÅŸk ki senden gayrı yürek taşıyamaz; derin ırmakların buzlu gecelerinde kim cüretkârca atılır kollarına sevgilim, sen Partizan, sabaha yakın saatlerde didiÅŸken özgürlük rüzgârı, inat ve sabırsın.
Bir ülke ki çılgın seviÅŸmelerine çağırır sesini. Ä°hanet, zulmün bacak arasından fırlarken senfonin duyulur kıyı kentlerden. Tunçtan bir duruÅŸtasın, gözlerimiz kamaşıyor. BuÄŸdayda göz, güneÅŸte söz’dür çatışmaların. Korku ne ki sana çoban yıldızına oturmaktır. Ölüm. Işıklı kent gecelerinin asfalt yolları ayak seslerine hasret, kuÅŸatılmaya hasret kaldırımlar. Ve kurtarılmaya kekik tarlaları.
Hey Partizan aÅŸkın ilk demi Ä°brahim’ce söylendi. Partizanca yaÅŸandı dün. Yarın ellerinde büyüsün Partizanca.
Pusulalı ÅŸahin gibi kesin gözün gezden geçerek giden adresine. Kınalı keklikler seker kayalarda, müjdeler verir kızıl gelincikler içindeki kızlara. Tüfek çattığı zula yerlerinde söyleÅŸini dinler palamut yaprakları; irkilir çınar, kayın, meÅŸe. Defneyaprakları ÅŸaÅŸar inancına. Kol kanat gerer efe bakışları, Laz takaları, isyana durur, Kürt inadı düÅŸlerine vurulur.
Sen Partizansın. BambaÅŸka bir çizgidir tuvaldeki duruÅŸun. Sana aÅŸklanmamak, zevksiz bir ömürdür; serüvensiz, heyecansız.
Bilirsin bent de dayanmaz senin bu coÅŸkun sellerine, taÅŸlar bile gerilladır sıcak iklimlerinde, öpüÅŸlerin dayanılmaz kahramanlıklardır, barut kokar ellerin yârin saçlarını okÅŸarken.
Hey Partizan sen aÅŸkı iyi bilirsin, ateÅŸ ellerinde yüreklere deÄŸersin. Karşı konulmaz bir sevgilisin. Bilirsin yedi renkten nasıl kızıllar düÅŸer payıma... ÖzgürleÅŸirken acır sırtına saplanır kurÅŸun. Nasıl kök’lerine inersin Ä°brahim’in, aÄŸlamazsın. Sana hayran, kavgana aÅŸk ÅŸiiri gece yaÄŸmurları.
ÜÅŸüme geliyoruz koynuna; aÅŸkın Partizancısını yaÅŸamaya. Hey Partizan duyuyor musun? On yedilerde sana Ä°brahim’in selamı var, haydi sarıl güne ateÅŸine körükle güçleri’ni birleÅŸtir, birleÅŸtir ki ayaklansın kent bıkkınları. Halaylar oynansın, zılgıtlar çekilsin.
Hey Partizan seni iyi tanırım, halkların dillerinde Türkü, Yugoslavya’da, savaÅŸçı Küba’da isyancı, Çin’de Kızılbayrak, Vietnam’da umut, orta Amerika’da direniÅŸçi, Kürdistan’da rehber, Türkiye’de özgür geleceÄŸin teminatı, Halkların kardeÅŸliÄŸinin çimentosu gelecekte umudun adısın.
Sen Partizan tanırım seni Enel Hak deyip insanlık için el açan Hallac-ı Mansur, özel mülkiyete bayrak açan Åžeyh Bedrettin, zulüme ve soygun düzenine baÅŸ kaldıran Pir Sultan, Kızıldere’de Mahir, idam sehpalarında Deniz, Amed’te Mazlum, iÅŸkencehanelerde ser verip sır vermeyen Ä°brahim’sin.
Ey partizan tanırım seni, zulüm ve baskının olduÄŸu her yerde proleteryanın ve ezilen halkların umudu yarınların teminatısın.
Bir fırtına kopacak birazdan çocuklar! Sabahın serinliÄŸine bırakın kendinizi. Uçan kuÅŸun kanadına baÄŸlayın korkunuzu. DoÄŸacak güneÅŸ üstüne Kurun düÅŸlerinizi. Bir fırtına kopacak birazdan çocuklar! Güzel günlere hazırlayın kendinizi. Baharla birlikte Åženlenecek daÄŸlarımız DüÄŸünler kurulacak halaya kalkacağız! Sabahla birlikte güneÅŸ doÄŸacak Fırtına kopacak birazdan çocuklar. Hazır olun çocuklar, yarınlar güzel olacak!
BARIÅž AYDIN
 |
Bu yorumun beslemesine abone olun
